De herberg en de wijze uil.

Er was eens een herberg met een kok die altijd de heerlijkste gerechten bereidde. De heerlijke geuren verspreidden zich door zijn herberg. De kok, die ook herbergier was, was trots op zijn zaak. Zijn vrouw serveerde de kostelijkheden, die met mooie letters op de menukaart stonden, op prachtige borden!

Jaren lang ging het beiden voor de wind, totdat er klanten gingen afhaken. De kok en zijn vrouw maakten toen extra werk van het verfraaien van het interieur. Toch kwamen er weer minder klanten. Daarom besteedden de kok en zijn vrouw nog meer tijd aan hun fraaie tuin voor de herberg en plantten er de mooiste bloemen. Het hielp niet; weer bleven er klanten weg. De herbergier hoorde toen over een wijze uil die veel wist over het laten floreren van herbergen. Echter, waarom zouden ze hem vragen? De borden waren altijd heerlijk en rijkelijk gevuld. Nog nooit was er iemand iets tekort gekomen. Hadden ze ooit een klacht gehoord? Nee, en de herberg was toch altijd grondig schoon en fris! Stug bleef het echtpaar vasthouden aan hun klantgerichte service. Maar het runnen van de herberg werd zwaarder en zwaarder. Tot hun grote spijt moesten ze zelfs het vrolijke hulpje ontslaan. Juist toen was daar opeens op het terras de wijze uil! Maar de kok, die niet gewend was dat er in zijn keuken werd gekeken, wilde de uil niet spreken en stuurde hem weg.

Dagen later bleven ook de meest trouwe klanten weg. De kok en zijn vrouw bespraken deze terugloop. Ze zochten naar de oorzaken ervan. Zelf wisten ze die niet. En ook al had de uil kennis en ervaring opgedaan bij o.a. een groeiend hotel in de stad, de kok weigerde de uil te raadplegen. De kok had toch maar een kleine herberg en bovendien serveerden ze nog steeds smaak- en stijlvol. Aan de recepten was echt niets veranderd. De smaak en service waren toch nog altijd van dezelfde topkwaliteit! Ook de prijzen waren nauwelijks verhoogd. Voor het eerst kreeg hij een onzeker en hulpbehoevend gevoel!

Juist op dat moment vloog, op een fraaie herfstdag, de uil zijn herberg binnen. Na zoveel tegenslag wilde de kok hem wel ontvangen. De kok werd verrast door de grote ogen waarmee deze bezoeker alles bekeek en hem met toewijding eenvoudige vragen stelde. Hij vroeg zich dus af of deze uil een advies kon geven, om zijn omstandigheden te verbeteren. Hij wilde meer van hem weten. In een boeiend gesprek dat volgde, deed de uil hem een aanbod. Hij garandeerde groei en bloei. De kok liet hem, met nog enige argwaan, in zijn keuken. De uil reikte hem enkele passende ideeën aan. En ja hoor, de kok liet zich overhalen! De kok leerde nieuwe recepten en kooktechnieken. Zijn vrouw ontving de klanten anders, beter dan vroeger en er kwam een aangepaste menukaart. Al vrij snel rook men daar de meest bijzondere etensgeuren. Een ware verrijking van de herberg! Binnen enkele dagen was de herberg weer tot op de laatste stoel gevuld. En het vrolijke hulpje? Hij mocht terugkomen en werkte enthousiaster dan ooit. De zaak bloeide op en groeide uit tot een van de meest gerespecteerde eetgelegenheden. De herbergier, zijn vrouw, het hulpje en de bezoekers beleefden er alleen nog maar gelukkige tijden!